|
بازهم صدای صلح نشست مشترک صلح افغانستان - پاکستان
از آنجایی که صلح، امری خیریست که خداوند آن را خیر خوانده است و کسی نمی تواند دست رد به صلح و آشتی، این فرمودۀ پرودگار بزند. زیرا در نهایت هر جنگ و کشمش صلح راه خود را باز می کند و به نابرابری ها نقطۀ پایان می دهد. در جنگ یک دهه پس از سقوط طالبان، بارها طبل صلح و آشتی و برادری و ختم جنگ و تأمین امنیت از جانب دولت افغانستان نواخته شد، جرگه های با مصارف گزاف تدویر یافت، کمیسیون هایی در این راستا ایجاد گردید، اما طرف مقابل (طالبان) به نشست و مذاکره با دولت افغانستان، تن در نداده بلکه، دولت را طرف اصلی ندانسته و امریکا را طرف اصلی وانمود کردند و شرط شان خروج نیروهای خارجی از کشور است. دولت افغانستان که بارها، بار ملامتی و ناامنی در کشور را به دوش همسایۀ جنوبی (پاکستان) می اندازد و با سیاست های متضاد، گاهی برادر و دوست خطاب می کند و خود را مدافع آنکشور اعلام می کند، در جرگۀ امن منطقوی جوزای سال 1386کمیسیون پنجاه نفری، از هر دو کشور تحت نام «جرگه گی» ایجاد شد که بعد از یکی دو نشست در کابل و اسلام آباد، متوقف و ره به جایی نکشید تا بتواند جلو ناامنی و خونریزی را مانع و به صلح و رفاه و آرامش مردم بینجامد. استاد برهان الدین ربانی در زمان تصدی وظیفۀ شان به حیث رئیس شورای عالی صلح، سفرهایی جهت آوردن صلح و ثبات در کشور پاکستان داشتند و با دولت و جناح های مختلف آن کشور ملاقات نمودند، باری هم با رئیس جمهور کشور با یک هیأت بلند پایه عازم پاکستان شدند که، آقای کرزی در کنفرانس مطبوعاتی بعد از شهادت استاد شهید گفته بود، در سفرش به پاکستان همراه با استاد ربانی، که نشست ویژهای با نخست وزیر، لوی درستیز و وزیر خارجۀ پاکستان داشتند...
√صعود قیم و مشکلات مردم در فصل زمستان
√تأکید و رد عملیات های شبانه
√بی توجهی ها در قبال ترور های زنجیره ای
√6 جدی 1358 سالروز تجاوز ارتش سرخ به افغانستان
√در جلسۀ برخي كادرهاي جمعيت در تعقيب و زنده نگهداشتن آرمان هاي استاد شهيد تأكيد شد
|
