صفحه نخستخبرسیاستفرهنگاقتصاداجتماعیمجاهد کودکدرباره جمعیتسخنان رهبردرباره ما  

سرمقاله

وزیر امور خارجه در ضیافت تعارفی با سفرا و دیپلوماتان کشورهای دوست مقیم کابل

سه شنبه 5 حوت محترم صلاح الدین ربانی وزیر امور خارجۀ جمهوری اسلامی افغانستان، در یک گردهمایی تعارفی با تمام سفرای مقیم کابل دیدار کردند. وزیر أمور خارجه در سخنرانی تعارفی خود ضمن خوش آمدید، به سفرا و دیپلوماتان کشورهای دوست مقیم کابل، از همکاری های کشورهای دوست به خوبی یاد نموده و اظهار قدردانی نمود...


باز گشت همه بسوی اوست

تعویق، کمیسیون اصلاحات انتخاباتی

تأیید حق نظارت شوراهای ولایتی؛ از سوی کابینه!

اجلاس مکه و طرح تشکیل جبهۀ واحد اسلامی مبارزه با تروریزم

امتحان ورودی به دانشگاه ها و موسسات تحصیلات عالی

 

 

  

  

 

 

 

 

 

 

 

                                                   

از صلح عادلانه استقبال می کنیم

باز صدای صلح با پا درمیانی پاکستان، میان حکومت افغانستان و طالبان با امیدواری کامل رئیس جمهور غنی، سر زبان هاست. هر تلاشی که بتواند صلح پایدار و عادلانه را در کشور به میان آورد، حقوق و دستاوردهای حاصله به معامله گرفته نشود، پذیرفتنی، قابل قدر و به آن خوش بینیم و آن را اقدام نکو می دانیم، اما حکومت باید جانب احتیاط را از دست ندهد.

در این روزها، هردو کشور افغانستان و پاکستان در ارتباط صلح و روابط شان با همدیگر خشنود به نظر می رسند. رئیس جمهور غنی، رسیدن به صلح را بی پیشینه عنوان می کند، پاکستان رسیدن به صلح را ”معجزه“ می خواند. وزیر داخلۀ پاکستان در ارتباط با رابطۀ کشورش با افغانستان گفته است، ”هیچ زمانی بهتر از حالا نبوده“ است.

در پی سفرهای پی در پی راحیل شریف رئیس ستاد مشترک ارتش پاکستان و رئیس استخبارات آن کشور به کابل، تلاش های صلح تشدید یافته است. حکومت افغانستان، پیام های هیئت پاکستانی را مثبت و نمایانگر تعهد آنها می داند و با چهره ها و شخصیت های تاثیر گزار بحث و مشورت نموده تأکید داشته، پس ازاین هیچ چیزی در گفتگوهای صلح کشور از چشم مردم افغانستان به دور نخواهد ماند، صلح را نمی توان به طور“پنهانی و دزدانه“ تامین کرد. این روند به یک حرکت جدی و سرتاسری نیاز دارد.

اما تا هنوز روشن نیست که رئیس جمهور غنی و رهبران نظامی پاکستان به چه توافقی دست یافته اند و اشرف غنی از کجا به این باور رسیده است که پاکستان صادقانه در پروسۀ صلح با افغانستان همکاری خواهد کرد. و اینکه طالبان بدون پیش شرط چگونه به این پروسه تن داده اند، پرسش هایی است که پاسخ های واضح، روشن و عملی می طلبد.

بدون تردید راه صلح در کشور، راهیست که فراز و فرودهای را در قبال خواهد داشت، اما تلاش ها و نقش کشورهای منطقه، همسایه و کشورهای اسلامی می تواند -در گفتگوهای صلح به رهبری افغان ها- در خشکانیدن ریشه های خشونت و تروریزم کمک نماید.

بعد از تشکیل دولت اسلامی تا حال روی هر عاملی، پاکستان توجۀ چندانی در آوردن صلح و ثبات در افغانستان نداشته است. بارها سران هردو کشور با هیئت های بلند پایه به کشورهای یکدیگر سفرهای به منظور آوردن صلح، تحکیم روابط بین کشورهای شان داشته اند، اما به زودی روابط تیره گردیده و یکی در متهم کردن دیگری برآمده اند. در حالی که نقش پاکستان در آوردن صلح در افغانستان مهم و کلیدی خوانده می شد که شهید صلح استاد ربانی نیز گفته بود: ”هرگاه پاکستان بخواهد، تلاش های صلحجویانۀ ما به نتیجه خواهد رسید...


 

 

 

 

 

 
 

 

 

چرا احزاب سیاسی موفق نیست؟



نوشتۀ همنوا

در کشورما از گذشته ها، قانون احزاب سیاسی وجود نداشت. گرچه قانون اساسی سال 1343، از تصویب قانون احزاب، یاد کرده بود ولی تا آخر رژیم سلطنت، قانون احزاب سیاسی تصویب و توشیح نشد...

با کودتای 26 سرطان 11352 تمام آزادی های موجود در رژیم قبلی از جمله آزادی مطبوعات، آزادی اجتماعات و... همه نابود گردید و فقط چند اجتماع دولتی به نفع زمامدار دایر گردید و هرگز نشریه و جریدۀ قبلی اجازه نیافت و فضای دیکتاتوری و یکه تازی حاکم گردید... در این دوران فقط دو گروه مشخص چپ به نام خلق و پرچم می توانستند که اعلامیه ها بدهند و در اولین و دومین بهار جمهوریت پیام های خود را در تایید نظام دیکتاتوری، نشر نمایند. در این نظام که وزرای داخله و معارف از همان گروه ها و به خصوص گروه پرچم بود و ده ها والی، ولسوال، مدیر معارف و مدیر لیسه از همان گروه رویکار آمدند... بالاخره در سال آخر نظام، این دو گروه که به اشارۀ شوروی متحد شده بودند، دوباره یکجا شدند و بعد کودتا کردند...

در قانون اساسی رژیم داوود خان نیز سیستم یک حزبی به نام "انقلاب ملی" پیش بینی شده بود که در سال آخر توسط لویه جرگۀ فرمایشی به تصویب رسید و بازهم کودتای ننگین هفت ثور، داوود خان و خانواده و نزدیکان و بعضی از وزیران او را در یک روز به کام مرگ فرو برد و بدترین و وحشتناک ترین دورۀ ترورها و جنایات ضد حقوق بشر آغاز گردید... پس از کودتای حزب دموکراتیک خلق به صورت یک حزبی زمام امور را به دست گرفت و دیکتاتوری حزبی نیز حاکم گردید، بعد از چندماه، دوباره گروه های حاکم جدا شده و به جان هم افتادند! ماجراها را همه به یاد دارند و از آن می گذریم...

این بدترین دوران سرکوب و خفقان و ترور بود و هزاران افسر، عالم، استاد، محصل، متعلم، مامور و افراد عادی توسط رژیم غاصب و ضد حقوق بشر، بدون محاکمه به شهادت رسیدند... در این دوران جنایت و خون آشامی، بدترین دوران حزب بود و همه مردم را از حزب و حزبی بودن منزجر و متنفر ساخت! حتی افراد ملحد، ضد آزادی و ضد حقوق بشر را مردم حزبی خطاب می کردند، یعنی متعلق به حزب حاکم و جنایتکار است! داستان دراز اعدام ها و سرکوب های داخل حزب را می توان در حزب دموکراتیک خلق از تره کی تا نجیب مطالعه کرد و خاطره نویسان حزب مذکور به تفصیل در کتاب های خود آن را نوشته اند!پس مردم ما چه تصویری می توانستند از حزب و حزبی در ذهن خود داشته باشند! دوران جنایت بار حزب دموکراتیک خلق، ضربۀ هولناک بر سیستم حزب و حزب بازی در کشورما بود که باگذشت چندین دهه دیگر نمی شود اذهان مردم را برای قبول و پذیرش حزب سیاسی آماده کرد!

انضباط شدید حزبی، انشعاب ها و سرکوب ها جزء مهم حزب دموکراتیک خلق و سایر احزاب چپ در دنیا است که تاریخ معاصر بر آن گواه است!

اما تنظیم های جهادی: پس از کودتای ثور تعدادی از تنظیم های جهادی، یکی پی دیگر ظاهر گردیده و در صفوف مردم و جبهات جهادی نقش عمدۀ تاریخی بجا گذاشتند. نهضت اسلامی افغانستان که به نام جمعیت اسلامی افغانستان در داخل کشور و سال ها قبل از کودتای ثور، شکل گرفته بود و مراحل دشوار مبارزه را در دیکتاتوری داوود خان تجربه می کرد، بعدها در محیط مهاجرت به نام جمعیت اسلامی و حزب اسلامی انشعاب کرد و گروهی تحت رهبری حکمتیار از جمعیت جدا شدند و بعدها گروه های دیگر به نام جبهۀ ملی نجات افغانستان، محاذ ملی اسلامی افغانستان و اتحاد ها به نام اتحاد اسلامی برای آزادی افغانستان و پیمان اتحاد اسلامی، حزب اسلامی تحت رهبری مولوی محمد یونس خالص و.... روی صحنه آمدند.

عجیب است که کسانی از جملۀ پیشگامان نهضت اسلامی، کتابی نوشته اند و یا برای شان نوشته شده و از منابع مختلف و متضاد جمع آوری شده و در قسمت اخیر کتاب تحت عنوان « زندگی نامۀ مولف» نوشته اند. «در پشاور با جمعی از دوستان سابق نهضت اسلامی، اساس جمعیت اسلامی افغانستان را گذاشت و تا پایان به حیث معاون و منشی جمعیت اسلامی افغانستان کار نمود !» یعنی پس از کودتای ثور و در شهر پشاور پاکستان، اساس جمعیت اسلامی افغانستان توسط فلان فرد با جمعی از دوستان سابق نهضت اسلامی، گذاشته شده!!نمی دانیم که این حرف ها را که نوشته و به نام نویسنده در کتاب آورده است؟ آیا نویسنده نمی داند که جمعیت در افغانستان و سال ها قبل از کودتای ثور اساس گذاشته شده بود و او نیز یک عضو آن بود؟

آیا محترم استاد سیاف در اولین روزهای ماه میزان، پس از شهادت رهبر فقید جمعیت اسلامی، در منزل رهبر شهید و در جمع صدها نفر سخنرانی نکرد و نگفت که، رهبر شهید در کابل و قبل از کودتای ثور، رهبر جمعیت بود و من (استاد سیاف) معاون جمعیت؟! آیا این سخنرانی محترم استاد سیاف بارها از تلویزیون نور نشر نشده است؟

پس اولین معاون جمعیت اسلامی افغانستان طبق اسناد و حافظۀ همه راهیان نهضت، محترم استاد سیاف بود که در دوران داوود خان به زندان رفت...

در سال 1358 محترم انجنیر احمد شاه احمدزی که در دوران حکومت داوود پس از تحصیل در امریکا در یکی از پوهنتون های عربستان سعودی، استاد بود، به پشاور آمد و با درنظرداشت سوابق او به حیث معاون جمعیت اسلامی افغانستان ایفای وظیفه کرد. پس از کناره گیری انجنیر احمد زی از معاونیت جمعیت اسلامی، از همان روز تا امروز جمعیت اسلامی افغانستان معاون نداشته و در سال های جهاد و هجرت مرحوم پوهاند دکتور محمد موسی توانا به حیث کفیل و یا مرحوم مولوی میر حمزه به حیث سرپرست جمعیت اسلامی در زمان سفرهای رهبر شهید، از جمعیت اسلامی سرپرستی می کردند و هرگز کسی به نام معاون جمعیت حضور نداشت!

نمی دانیم که زندگی نامۀ مؤلف را کی نوشته و حقایق روشن و آفتابی را کتمان و روی آن پرده انداخته و هرگز و هرگز کوچکترین سندی که معاونیت فلان شخص را پس از انجنیر احمد شاه احمدزی نشان دهد، در دست نیست و در هزاران سندی که در دوران جهاد و هجرت وجود داشته و دارد، هرگز از کسی به نام معاون جمعیت اسلامی نام گرفته نشده است.

پس زندگی نامۀ مولف را کی نوشته و همچنان دروغ شاخدار و باور نکردنی را به صدها هزار مجاهد و مهاجر و هموطن ما داده و در چشمان شان جا باز کرده است!

چگونه امکان دارد که کسی در مورد جمعیت اسلامی افغانستان چیزی بنویسد و از رهبر جهاد و مقاومت حرفی به میان نیاورد!

به درستی که زمان چاپ کتاب، مؤلف با جمعیت اسلامی و رهبری آن علاقه نداشته و خود مؤلف و یا کسی که آن را چاپ کرده به غلط حرف هایی زده که همه خلاف واقع است.

یکبار در دورۀ انتقالی نیز در تالار مطبوعات وزارت اطلاعات و فرهنگ، حرف هایی ناسزا در مورد یک فرماندۀ مشهور و وزیر بر حال جمهوری اسلامی افغانستان از قول فردی در رادیو /بی/بی/سی نشر شده بود که همان شب توسط سخنگوی جمعیت اسلامی از طریق همان رادیو (در بخش شبانگاهی) رد شد و گفته شد که جمعیت اسلامی هرگز به این نام و نشان، معاون نداشته و اکنون هم ندارد!

ادامه دارد




 
   

  All The Copy Rights To Mujahedweekly|2009|Power By Webmaster